orione1

Ks. Alojzy Orione, założyciel „Małego Dzieła Boskiej Opatrzności”, urodził się w Pontecurone (AL.)  23 czerwca 1872 r. w ubogiej rodzinie. Już jako 20-letni kleryk zajął się ubogimi chłopcami, gromadząc ich w małym domku w dzielnicy San Bernardino w Tortonie (1893 r.). Był to początek długiej drogi, jaką Opatrzność Boża, której bezgranicznie zaufał, prowadziła Ks. Orione po trudnych ścieżkach tego świata, aby niósł pomoc duchową i materialną najbardziej potrzebującym i opuszczonym. Dla realizowania tego zadania, do którego przynaglała go miłość Chrystusa do ubogich, zaczął wokół siebie gromadzić współpracowników, dając w ten sposób początek Synom Boskiej Opatrzności. Ceniąc sobie rozmodlenie, szybko zakłada Eremitów Boskiej Opatrzności (1899 r.) oraz Braci koadiutorów. Wiedziony duchem Bożym, zakłada następnie Zgromadzenie „Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia” (1915 r.), a także „Siostry Sakramentki Niewidome” (1927 r.). Wgłębiając się w ducha Założyciela, ostatnio została utworzona wspólnota „Sióstr Kontemplacyjnych Jezusa Ukrzyżowanego” (1990 r.). Również z apostolskiego ducha Ks. Orione powstał też „Orioński Instytut świeckich” (1959 r.), który skupia w swoich szeregach, tak osoby składające śluby, jak i bez ślubów, żyjących w swoich dotychczasowych środowiskach. Już bowiem za swojego życia Ks. Orione gromadził i formował liczne osoby świeckie, które zajmowały się prowadzeniem instytucji charytatywnych w jego duchu. Powstawały różne grupy, a ostatnio – właśnie z nich – tworzy się „Orioński Ruch świeckich”. Taki jest obraz „drzewa o wielu konarach” , które od samego początku zostało nazwane przez samego Założyciela „Małym Dziełem Boskiej Opatrzności”.

Ks. Orione, który przyszedł na świat i żył w ubóstwie, widząc niesprawiedliwość społeczną oraz świat coraz bardziej pozbawiany wartości chrześcijańskich, wzniósł wysoko sztandar miłości Chrystusowej, wołając: „miłość i tylko miłość zbawi świat”. Zawsze gotowy na Boże wezwanie, Ks. Orione modlił się i działał z entuzjazmem i odwagą, pokładając swoją ufność w Bożej Opatrzności. Wprost z niezwykła ofiarnością, nie szczędząc swego zdrowia i sił, pomagał ofiarom trzęsień ziemi w Reggio Calabria i Mesynie (1908 r.) oraz w Marsyce (1915 r.). Toteż trawiony żarliwością wobec Kościoła ubogich, zdołał przeszczepić prowadzone przez siebie dzieła miłosierdzia na wszystkie regiony Włoch, budując świątynie, szkoły, a przede wszystkim domy dla ubogich i potrzebujących, głosząc wszystkim Radosną Nowinę Chrystusa. Owszem, jego „Małe Dzieło Boskiej Opatrzności” z czasem rozprzestrzeniło się nie tylko w Europie, ale i w obu Amerykach – dokąd odbył dwie podróże misyjne – a także zostało przeniesione na kontynent afrykański, obecnie zaś do krajów Europy Wschodniej, do Jordanii, a nawet do Azji (Filipiny).Ks. Orione, ożywiony duchem miłości do Jezusa, Maryi, dusz i Papieża, uczynił ze swego życia całopalną ofiarę, która płonęła aż do jego błogosławionej śmierci. Nastąpiła ona 12 marca 1940.

Życie i działalność Ks. Orione znalazły swoje bogate świadectwo wśród ludzi i napisanych o nim biografiach. Jego niezwykle liczne listy i pisma, wydane i te jeszcze nie opublikowane, stanowią dziś ogromny materiał dla formacji jego naśladowców, jak i tych, którzy darzą go szczególną czcią. Materiał ten bywa też wykorzystywany w celach naukowych, w zakresie historii, pedagogiki, duchowości czy hagiografii. Dnia 26 pażdziernika 1980 r. Ojciec św. Jan Paweł II, ogłaszając Ks. Orione błogosławionym, powiedział: „Szczególnie dziś żywy jest przykład tego apostoła miłości, ojca ubogich i dobroczyńcę opuszczonych, jak go nazwał Pius XII. Wyniesiony dziś na ołtarze, Ks. Orione jest jedną z najwybitniejszych postaci naszego wieku, a to dzięki jego otwarcie przepowiadanej wierze i jego heroicznie przeżywanej miłości”. Kanonizacja Założyciela nastąpiła 16 maja 2004 roku. W czasie Mszy św. na placu św. Piotra Papież Jan Paweł II przypomniał, że „Ks. Orione dla imienia Jezusa Chrystusa poświęcił całe swoje życie”. Wspomniał też, że posługę apostolską tego kapłana naznaczyły „cierpienia fizyczne i moralne, zmęczenie, trudności, przejawy niezrozumienia i przeszkody wszelkiego typu”. Przywołując fragmenty jego pism, Ojciec święty zauważył, że „serce tego stratega miłości nie miało granic, gdyż wypływało z miłości Chrystusa”, dodając, iż „ten pokorny syn brukarza głosił, że „tylko miłość zbawi świat”. W „szkole” Ks. Orione uformował się liczny zastęp świctobliwych zakonników, sióstr zakonnych oraz osób świeckich, którzy poprzez swoją apostolską gorliwość i dobroczynne dzieła wnieśli do Kościoła i społeczeństwa wiele dobra. Są to już dziś „Słudzy Boży”. Toteż charyzmat i program Ks. Orione żyje nadal, dzięki właśnie tym, którzy kroczą jego śladami, starając się „głosić na całym świecie Chrystusa i prowadzić do Niego, do Kościoła i Papieża dzieci ludu i ubogich, aby wszystko odnowić w Chrystusie poprzez praktykę dzieł ewangelicznego miłosierdzia”.